Pero ano nga ba ang mga tipikal na nangyayari sa isang Pinoy Teleserye?

1. Kambal na pinaghiwalay. Isang mapupunta sa mahirap, isa sa mayaman. Paglaki nila, sila sila rin ang magkakaaway. Maiinlove sila sa isang lalaki at sa dulo, magsasakripisyo yung kontrabidang kambal.
2. Iisa lang ang flow ng karamihan ng teleserye noon at ngayon: Mahirap > Inapi > May kukupkop > Magpapakayaman > Magbabalik > Maghihiganti.
3. Kapag naaksidente o nabaril, magdadrama ng pagkatagal tagal. “Huwag mo kong iwan!” (Eh kung dinala agad sa ospital?!)
4. Yung tututukan ng baril tapos may puputok. Didilat ang mata tapos commercial. Pagbalik, may bumaril palang iba.
5. Lagi na lang may issue sa mga tunay na ama, namatay na ina, nawawalang anak at kung anu-ano pa.
6. Tuwing FRIDAY bibitinin ang mga tao sa mga rebelasyon.
7. “Ginawa na namin ang lahat pero… I’m sorry Misis” – Doktor sa lahat ng Teleserye.
8. Nakita nang may paparating na sasakyan, hihinto at tititig lang. Slowmo na nga eh!
9. Mag-aagawan sa baril tapos biglang may puputok. Manlalaki ang mga mata nila. So huhulaan mo kung sino ang nabaril.
10. Yung alam mong peke yung sampalan at sabunutan.
11. Yung sinuntok ng bida yung mga goons, tapos tumalsik sila. Wow! Ano yan DRAGON BALL Z?
12. Walang kamatayang “AMNESIA”
13. Pambansang Sakit sa mga Teleserye: “Cancer”
14. Nabaliw o nakulong sa dulo yung kontrabida.
15. Kung sino ang nakakaalam ng SIKRETO, siya pa yung namatay.
16. Sa huli na dumarating ang mga pulis.
17. Malalaman mo na malapit na ang ending ng teleserye kapag may nagaganap nang hostage o kidnapping at ang tipikal na venue nito ay sa isang abandonadong building.

Follow me on twitter: https://twitter.com/akoposimarcelo

The post Typical Pinoy Teleserye Moments appeared first on Marcelo Santos III.

Sawa ka na ba sa paulit-ulit na lasa ng ibang beverages na iniinom niyo ng barkada mo?

This is the time na subukan ang San Miguel Flavored Beer. It comes with Lemon and Apple flavor that will surely give a new way to have fun! Lalong sasaya ang buong tropa kapag may kasamang San Migue Flavored Beer sa kwentuhan, celebrations, get together, parties at sa kung ano pang events.

Watch these videos and get some ideas kung paano mapapasaya pa lalo ang bonding at moments ng Barkada with San Miguel Flavored Beer.

San Miguel Flavored Beers Webisode 1: BaskEATball

San Miguel Flavored Beers Webisode 2 – Pass The Message

San Miguel Flavored Beers Webisode 3: Jack ‘N Face

San Miguel Flavored Beer Webisode 4: Epic Handshake

Try it with your own barkada!

1.       Watch the webisode.

2.       Try it with your own barkada and be as unique and original as you can.

3.       Upload your video online.

4.       Send the link of the video to sanmiguelflavoredbeer@gmail.com.

*Drink moderately.

The post San Miguel Flavored Beer: Something New appeared first on Marcelo Santos III.

Last night, sa gitna ng mabahang kalsada, matraffic na EDSA at maulang gabi, sumugod ako mula Trinoma hanggang Resorts World Manila para umattend ng Tatt Awards 2013 Finalist Night. Dito nila ia-announce ang 5 finalists sa 14 na Categories. Thank God, naging finalist ako sa Trending Twitter Phenom of the Year.

Masaya ako nung mga sandaling narinig ko yung pangalan kong tinawag ng announcer. Galing.

Ang mga kasama ko sa category na iyon ay sina Kimpoy, Jamich, Mo Twister at Chico of Morning Rush. In short, sila ang mga makakalaban ko sa kategoryang iyon.

Big Names.

Kinabukasan, ang daming nakaTAG sa akin sa facebook at tweets sa twitter, telling na bumoto sila sa akin. Isa sa mga matiyagang nagpopromote sa akin ay ang kuya ko, si Kuya Aris.

Chinat ko siya, “Ang lakas ng mga kalaban ko.”

Sumagot siya sa akin:

“Okay lang yan. Winning is just a bonus. Honestly, alam natin na underdog ka sa laban na yan pero think of it, malaking achievement na yan kasi napasama ka sa finalist.”

Tama si Kuya. Actually, hindi ko na inaasahang mananalo ako sa voting… pero nung nakita ko yung mga taong nagmamahal sa akin na super push sa pagpopromote, yung sila mismo ay naniniwalang kakayanin ko, doon pa lang, panalo na ako.

Sabi nga ni Bo Sanchez, “Take charge, Give all.”

Narealize ko na tnatatakot pala ako sa mga GIANTS. Na nakafocus ako sa mga GOLIATH na makakaharap ko. Hindi ko napapansin ang mga DAVIDs na handang magtulong tulong para sa akin.

We need to focus pala sa mga bagay na “kaya” natin, hindi sa mga bagay o pangyayaring hindi natin makakaya.

Salamat sa experience na ito.

Manalo, matalo. Salamat. Bonus na lang yun

 
So ngayon, gagawin ko na rin ang best ko para makuha ko ang bonus na yun

Vote Marcelo Santos III onhttp://www.tattawards2013.com/votes/trending-twitter-phenom-of-the-year-1366210820531.html

Tumblr: http://marcelosantosiii.tumblr.com/
Twitter: https://twitter.com/akoposimarcelo
Website: http://marcelosantosiii.com/
Wattpad: http://www.wattpad.com/user/marcelosantosiii
Facebook: https://www.facebook.com/akosimarcelosantosiii

The post Marcelo Blogs “BONUS” appeared first on Marcelo Santos III.

Naaalala ko noon, noong 7 years old pa lang ako, nasa 7-eleven kami nun ng tita ko, nakakita ako ng taxi at isa lalaking sumisigaw ng “oh Bayan! Bayan! Bayan! Novaliches Bayan!” Naamazed ako nun. At doon nagsimula ang pangarap kong maging barker.

First year high school. First day of school nun. Habang naglalakad patungong classroom, napadaan ako sa stage namin at sinabi ko sa sarili ko “One day, makakapagsalita din ako sa taas niyan.”

First year high school din nung sinamahan ko sina Kuya at ang pinsan ko sa ABSCBN para sa audition ng Star Circle Quest. At dahil kami lang tatlo, napilitan akong mag-audition. Yes! Sabog pa ang pagmumukha ko nun. Haggard pa. Wala naman kasi talaga ako balak mag-audition. Pero deep inside, nasabi ko sa sarili ko, “One day, makikita ko rin ang sarili ko sa TV.”

Second year high school. OJT ng kuya ko. Sa ABSCBN siya pumapasok. Sabi ko sa sarili ko, “Makakapagtrabaho din ako jan sa ABSCBN.”

Third year college, nasa bookstore ako nun. Nakikita ko yung mga libro ni Bob Ong sa National Bookstore at sinabi ko mismo sa bookshelf, “One day, makikita ko rin ang pangalan ko sa bookshelf na to.”

Lahat ng pangarap ko, NATUPAD. Nakapagtapos ako ng Salutatorian nung highschool at dahil dun, nagbigay ako ng salutatory speech sa STAGE na minsan kong pinangarap na akyatin at doo’y magsalita. Third year college, may kumausap sa akin na researcher at inimbitahan akong mainterview sa TV (dahil sa pagiging online writer ko), dahil dito, nakita ko na ang sarili ko sa TV. Last year, sinulat ko ang Para sa Hopeless Romantic na libro at ngayong katabi na nina Bob Ong, Ramon Bautista at iba pang pinoy writers ng Pilipinas. At nitong february, nagsimula akong magtrabaho sa Star Cinema ng ABSCBN bilang Social Media Marketing Specialist.

Isa lang ang pangarap ko na hindi natupad, ang maging BARKER ng JEEP. Hindi nga ba natupad? Siguro, sa ibang paraan. Siguro yung pagsigaw ko ng ”oh Bayan! Bayan! Bayan! Novaliches Bayan!” ay napalitan ng mga inspiring words na sinasabi ko sa tuwing may talk ako sa iba’t ibang schools.

Masarap mangarap. Madali lang. Lahat ng pangarap mo, mangyayari, kung hindi sa paraang gusto mo, siguro sa paraang naaayon sa plano ni God. Good things come to those who wait but BETTER THINGS come to those who go out and get it. Walang imposible.

The post Let’s talk about “Pangarap” appeared first on Marcelo Santos III.

Isa po akong produkto ng sintang paaralang PUP. At sa batch namin mismo naganap ang unang panununog ng upuan, noong 3rd year college ako (2009 or 2010)

Nandun po mismo ako. Sa third floor. Naglalakad pauwi. Nagkukumpulan ang mga tao at tila nagmamasid sa mga ginagawa ng dalawa o tatlong aktibista. Lumapit ako para makita at nasaksihan ko ang pagtapon nila ng upuan mula sa 3rd floor pababa.

Tumingin ako sa baba, nagkumpulan na ang mga nagpatung-patong na upuan. Nakakalungkot lang kasi yung mga upuang inihagis nila ay galing sa tax na binabayaran ng kuya ko (bread winner), ng tita’t tito ko, ng magulang ng mga kaklase ko, at ang mga tax na pinapatong sa mga binibili ko.

Sabi nila, para rin daw sa amin yun, pero I think, may maayos na paraan para mangyari yung mga gusto nila. Kahit naman sunugin nila ang buong PUP, hindi naman bababa ang tuition fee eh. Hindi naman mapipigilan dahil wala sa pagwawala nila ang desisyon. Parang pananakot lang na kapag pinayagan niyong tumaas ito, magwawala kami.

Salamat sa layunin niyo. Naiintindihan ko… namin. Pero siguro, yung pamamaraan, medyo mali. MALI pala talaga. Noong mga panahon na yun, kami ang naging apektado. Sa event namin, nag-atrasan ang mga sponsors at nung nag-aapply kami para mag-OJT, tinatanggihan kami at sinasabing “Baka sunugin niyo lang ang mga upuan dito.”
Sa madaling salita, nag-suffer kami. Na-GENERALIZE lang ang lahat ng PUPian. Pinag-uusapan dito ay ang IMAHE.

At ito ang opinyon ko.

Sabi ng professor ko noon, lahat daw ng tao ay AKTIBISTA. May mga pinaglalaban, may mga paniniwala. Pero ang paniniwala ko, para sa akin, mag-aaral akong mabuti, papasok ako sa mga klase, magtitiis ako. Pagkatapos ko, hahanap ako ng trabaho. Kapag nakaipon na ako, may kapangyarihan na akong lumaban.
REALITY CHECK: Bilang isang estudyante, mahina pa tayo. Sa mundo, kailangan mo ng bala para lumaban, kailangan mo ng pananggala bago sumugod sa giyera. Walang mapapala ang SIGAW, ang pagwawala, ang pagsusunog. Lumaban tayo sa magandang paraan. Minsan, hindi lahat ng giyera, sinasabak. Minsan kailangan muna nating mahirapan para kapag oras na natin, may lakas na tayo para lumaban.

Nalulungkot lang ako para sa mga magulang ng ibang aktibistang lumiliban sa klase para magprotesta. Pinag-aaral sila ng magulang nila para matuto. Binibigyan sila ng baon mula sa nakakapagod na pagtatrabaho para may pamasahe sila at pangkain.

Hindi ako against sa kahit kanino, minsan naisipan ko na ring maging aktibista, yung tipong lalabas at lalaban pero maraming paraan para lumaban, tulad ni Jose Rizal, ginamit niya ang talento niya sa pagsusulat para ipaglaban ang ating bayan.

Sayang nga lang, naulit na naman siya ngayon. Kawawa naman yung mga bagong GRADUATES at naghahanap ng pag-o-OJTihan. Kawawa rin kaming nakatapos na, pinagtatawanan at minamaliit ang eskwelahan.

Tulad nga ng sinabi ko, hindi lahat ng PUPian ay mga manununog ng upuan, may mga writers din, artista, government officials, TV Hosts, beauty queen, successful businessmen at marami pang iba.

Ito ay hindi lang para sa mga aktibistang nagsunog, pati na rin sa mga taong naggegeneralize sa amin.

Again, ito ay opinyon ko lamang.

Maraming salamat.

(I don’t own the photo. Credits to the owner)

The post Sa Tingin Ni Marcelo: Aktibista sa PUP at ang mga kawawang UPUAN appeared first on Marcelo Santos III.

I liked this book. Very fresh take on romance writing. It basically follows the same formula for this very commercial genre but the overall structure and the impact of this book are different. Not the usual tiring romance pocketbooks, both in Tagalog or English, that you will find flooding the local market.

For me, these were the reasons why I liked this book better:

1) The writer is a young free-spirited fresh from college male. Marcelo Santos III graduated from PUP in 2011 and revolutionized storytelling by producing Love Story on Video (LSOV) by showing the texts on a blank video with background music. He became a popular blogger before becoming a short film director/writer and now a novelist. When he started writing poems and short stories in high school they were mostly funny. The evidence of his creativity and some funny elements can seen in this book Para sa Hopeless Romantic (Translation: For the Hopeless Romantic). An example of his creativity is the use of 5 characters (5 POV’s) telling their own love stories but the love stories are not independent from each other. I know that this is not new even in local books but the sequence is something that I have not seen before: the frame real story is “inside” the unreal story. It is like the story that the writer is weaving precedes her. My only problem in this structure is that Santos should have tied up the unreal story at least by stating the writer character Maria would resume the storytelling after her own story ended. Also, the fifth story seemed misplaced. It felt like an afterthought. But it is nevertheless cute because Jackie is the funniest character in this book. It felt like a gamble in Santos’ case, like pushing his experiment further, and it worked just a bit for me.

In my humble opinion, this should not be compared to Ricky Lee’s Para Kay B (2 stars) because Lee’s style is too melodramatic basically because of the tragedy and gay love. Also, Lee’s book about 5 love stories are not interrelated and only 1 of the five stories ended happily. (view spoiler) “Hopeless Romantic” is 5 romance stories that makes this a romance book while overall “Para Kay B” is basically a love story book.

2) The tone is very contemporary and not melodramatic. Reading Tagalog romance books always feels better than English romance books. Tagalog feels much closer to a Filipino heart. Walang makakapantay sa pagbabasa ng Tagalog pagdating sa mga kuwento ng pag-ibig. The rhyme, cadence and beat of Tagalog words have the power to strike the chords of our emotions compare to the when I read English romance novels. However, most Tagalog romance writers have the tendency to go overboard by having too mushy statements that can be downright corny. Santos was able to control myself by making his narrative bearable to male readers. Santos was able to effectively use his being young and male and he seemed to know that he could not compete with the many female romance authors around. He needed to be different and cater his works for both male and female young readers.

3) The book’s appearance does not have that old tiring look of romance novels that we see too many of around. Do you notice how many romance books we have in our bookstores? And their publishers make sure that they come in the same size and format? Sometimes the only differences are the title, author’s name and the picture of a man on the cover? Even the number of pages are usually the same. It’s tiring to look at them especially when you see later that the book originally being sold for P200 ($4) have been discounted to P75 ($1.50). Then the number of pages would give you a warning that their authors have to compromise by making sure that their stories will not exceed the number of pages the publishers impose.

Here, you will not feel that Santos compromised his story because of the required number of pages. There is no hurried feeling that he cut short what he wanted to say especially with the surprised addition of Jackie’s story in the final chapter.

Kudos to Marcelo Santos III. He sure is a new author to watch out for.

Source: http://www.goodreads.com

The post “Para sa Hopeless Romantic” Book Review by K.D. Absolutely appeared first on Marcelo Santos III.

Mamimigay ang Coca cola ng P10,000 worth of shopping spree sa Bench. All you have to do is mag-avail ng Coca Cola products (Coke regular, Coke Light, Coke Zero, Sprite, Royal Tru-Orange, Sparkle) at itext lang ang CODE na makikita sa ilalim ng bawat crown/cap/tansan.

How to join:

Text COKE [Promo COde] and send to 2653. Example COKE 123ABC and send to 2653.

(Each entry costs P1 regular load. After a successful entry, you will be asked to complete a one-time registration.)

May ibang instant papremyo rin tulad ng P10 instant discount for every P100 purchase at participating Bench stores nationwide, and a free 8oz Coke, redeemable in participating sari-sari stores all over the country (but only until June 30, 2013)
Ayos diba? Oh, ano pang hinihintay niyo, punta na sa inyong suking tindahan at bumili ng COke para todo happiness na dulot ng Coca Cola at Bench!

The post Isuot ang Happiness sa Coca Cola at Bench appeared first on Marcelo Santos III.

Busy ako sa work. Busy ako sa mga projects ko like short film etc. Busy ako sa mga committed na blogging project. Busy ako sa mga meetings. Busy ako.

One time, it was Thursday, inaya ako ni Jewel sa E. Rodriguez. Inimbitahan niya ako para sa isang Healing Mass. It’s a Catholic mass naman. akala ko kasi Christian, though matagal ko nang umattend ng Christian Mass. Si father Orbos ang magmimisa. Maliit lnag yung Chapel. Siguro Less than 120 yung tao na nasa loob. Puro matatanda. Kami lang ata ni Jewel yung mejo bata dun. Nakakatuwa lang kasi, nakaSMILE ang lahat ng tao sa loob, pati yung mga sumalubong sa amin. Parang welcome na welcome kami dun, given na first time ko pa lang.

Start na ng mass. Same lang din ng nakasanayan ko. Pero ito, kakaiba, may time na pinalagay ni Father yung kamay namin sa tapat ng puso, pinapikit at pinagpray over. Ang sarap sa FEELING. Parang si Papa Jesus ang humahawak ng puso ko. Naramdaman ko ang PRESENCE Niya. Ang gaan sa puso. Hindi ko napigilan ang mapaluha.

May time rin na pinatay ang ilaw sa loob at nakaSPOT LIGHT lang si Father at ang Krus. pinataas niya yung mga kamay namin, parang sign ng pagsuko. Pagsuko ng lahat kay God! Ang sarap talaga sa pakiramdam! Lahat ng problema ko, parang nawala. Ang sarap sa puso.

Natapos ang mass ng super gaan ng damdamin ko and after that day, dirediretso na ang mga blessings sa buhay ko.

Sabi rin pala ni Father, magfocus daw tayo sa mga blessings natin kaysa sa mga problema kasi NEVER na mas marami ang problema kaysa sa mga blessings natin.

Super bait ni God! :) And kahit na super tagal ko nang hindi nagsisimba,  naramdaman ko na WELCOME pa rin ako. I love Thursday. The day when I met HIM again.

The post Thursday: The day when I met HIM again. appeared first on Marcelo Santos III.

Dumating ka na ba sa point na tinanong mo ang sarili mo kung ano ba talaga ang gusto mo? Kung ano ba talaga yung dapat maging ikaw o yung mga bagay na gusto mong magkaroon. Kumbaga sa exam, ang buhay ay isang malaking multiple choice. Maraming pagpipilian, maraming maaaring isagot. Hindi totoo ang No Choice. Kung matapang ka, kung talagang naniniwala ka sa sarili mo, hindi ka magpapatalo sa No Choice.

Isa sa mga katangian ng isang successful na tao ay ang pagsunod sa kung ano ang gusto niya, sa kung ano ba talaga ang nasa saloobin niya. We’re not slaves. Hindi tayo pinanganak ng mga magulang natin para maging alipin ng iba. Sabi nga ng isang all female dancer group “Kung ano ang nasa puso mo, sundin mo.”

That’s right! Kung ano ang gusto mo, yun ang sundin mo. Tutal, buhay mo naman yan, ikaw ang magdadala at magdedesisyon sa kung anong magiging ikaw in the future. Sundin mo kung ano ba talaga ang gusto mong kuning course, sundin mo ang puso mo kung sino ba talaga ang tunay mong mahal, sumunod ka sa sinasabi ng sarili mong ipagpatuloy ang talentong meron ka, Sundin mo kung ano ang sinisigaw ng puso at damdamin mo. Sabi nga ng tita ko, tayo raw ang hari at reyna ng ating sarili. Walang sinoman ang maaaring kumuha ng korona mula sayo. Kung may sapat kang tapang at determinasyon to obey your thirst, ika nga ng Sprite, for sure, magiging masaya ka, magiging successful ka. Be yourself. Be true to yourself!

The post Ano Ba Talaga Ang Gusto Mo? #ObeyYourThirst appeared first on Marcelo Santos III.

I just realized, ang buhay pala natin ay parang paglalakbay ni Super Mario. (Habang sinusulat ko to, nandito ako sa isang fast food chain kung saan unlimited ang rice. Nilalamig, hindi dahil sa aircon sa loob nito, kundi sa weather ng lugar na pinuntahan ko.) Ang mga sumusunod ay ang mga pagkakapareho natin sa buhay at paglalakbay ng character mula sa video game na kinaaadikan natin noong bata pa tayo:

1. Tayo ay may isang goal sa buhay. (It’s up to us kung ano ito) Bakit ba tayo nabubuhay? Bakit ba tayo kailangang mag-aral, magtrabaho at magsikap sa buhay? Isa lang ang dahilan – PANGARAP. Karamihan, gusto nating maging mayaman, maging sikat, magkaron ng magandang lovelife, makatapos ng pag-aaral. Katulad ni Mario, ang Goal niya sa buhay ay mailigtas ang Prinsesa.

2. Naisip ko, ang buhay pala natin ay may kanya kanyang levels na pagdaraanan, may mga madadali, may mahirap at maraming dapat kalabanin. Ang bawat laro ay isang oportunidad para makamit mo ang iyong mga pangarap.

3. Maraming kalaban. Maraming haharang sayo. Maraming pipigil para makamit mo ang gusto mo. Pero remember, hindi lahat ng kalaban ay worth fighting for. May mga kalabang dapat lang talunan, lagpasan at dedmahin. May mga kalabang paimportante lang sayong buhay. Don’t mind them.

4. Kung maraming kalaban, marami ring tutulong sayo. Sila yung mga kaibigan at pamilya mong kabuti, flower at star. Sila yung kabuting tutulong sayo para maggrow up as a person, sila yung magtuturo sauo kung ano ang dapat sa hindi – ang tama sa mali. Sila yung flower na magbibigay sayo ng tulong – financially, emotionally at physically – sa bawat challenges na pagdaraanan mo. (Mag-ingat ka lang kasi kapag nagkamali ka, maaari silang mawala) at ang huli, sila ang star na magpoprotekta sayo mula sa mga epal na turtle, poison mushroom, venus flytrap, kanyon na may mukha at marami pang iba.

5. Ang buhay ay maraming failures. Maraming pagkakamali na maaaring magpagame over sa atin. Pero may 1+ Up naman eh. Sila yung mga taong bibigyan ka ng second chance (or maybe third, fourth and so on.) Sila yung magtitiwala sayong matatapos mo ang laro ng buhay – kaya galingan mo!

6. Maraming Bonuses ang Life. Hindi mabilang na blessings from God ang dumarating sa atin. Yung tipong papaakyatin ka pa sa taas para lang makakuha ng maraming coins (applicable ‘to sa mga taong nakatamasa ng sobrang tagumpay at fame) May mga blocks na dapat untugin para makakuha ng coin, minsan pa nga dapat paulit ulit. No pain, no gain. :)

7. Mahalaga ang oras. Lahat ng ginagawa natin ay may time limit, minsan minutes, hours, days, weeks or years. Bawat seconds mahalaga. Tulad kay Mario. Kapag mabilis siyang nakapunta sa castle, yung time na natitira ay nacoconvert sa coins/points.

8. Life is not about our own selves. Hindi tayo nabubuhay para lang sa sarili natin. Tulad ni Mario, nabubuhay siya para sa ibang tao. Nabubuhay siya para mailigtas ang prinsesa at maibalik ang kaharian kung saan may masasayang kabute :) Mas doble kasi ang saya kapag dinedicate mo to sa taong mahal mo at sa kapwa mo. Sabi nga sa commercial ng Coca Cola, “Ikaw, sino ang napasaya mo today?”

Ang buhay ay parang paglalakbay ni Super Mario o kaya naman ni Luigi o ni Snow White or Little Red Riding Hood, hindi madali sa una, pero kapag ginusto at hindi sumuko, kayang kaya!
(Natapos ko tong blog na ito sa Picnic grove sa Tagaytay.)

The post Para tayong si Super Mario appeared first on Marcelo Santos III.